Więzy cząsteczek wielokrotnie powtórzonych merów w substancji chemicznej zwanej polimerem rozluźniają i rozprostowują się pod wpływem dość wysokiej temperatury, a po ochłodzeniu zachowują ten rozprostowany kształt. Czy tych kilka terminów chemicznych, zebranych w jednym zdaniu, brzmi dość tajemniczo, aby wyobrazić sobie skomplikowane i długotrwałe procesy, fiolki, bąble wrzącej substancji chemicznej i złowieszcze opary? Dla zwykłego śmiertelnika na pewno tak. A o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi? No cóż... Opisany powyżej proces z udziałem substancji chemicznej i wysokiej temperatury to nic innego jak... prasowanie odzieży za pomocą żelazka... Tak, tak. I nie ma w tym dla chemika nic dziwnego, ani skomplikowanego. Jednak dla zwykłych użytkowników żelazka nie jest ważne to, co dzieję się wewnątrz tkaniny, ale to, co widać na zewnątrz.

Żelazka były znane już wieki temu, choć oczywiście nie w takiej, a przynajmniej nie do końca w takiej postaci, jak dziś. Nie były tez oczywiście tak funkcjonalne i proste w obsłudze, a i ich przygotowanie do użycie zajmowało przeważnie bardzo dużo czasu.

Pierwsze żelazka miały formę rondli z rozpalonymi w środku węglami. Stosowali je już w VIII wieku Chińczycy do prasowania jedwabiu. Aż dziesięć wieków minęło, zanim żelazka zmieniły kształt na jednostronnie wygładzony blok metalu, posiadający uchwyt. Już wtedy upowszechnił się znany do dzisiaj kształt żelazka ? wyostrzony z jednej, a płasko ścięty z drugiej strony.

Później pojawiły się żelazka, których temperatura była utrzymana za pomocą węgla drzewnego, znajdującego się pomiędzy dwoma warstwami metalu. Następnie żarna węgla zastąpione zostały tak zwaną duszą, czyli żelazną sztabką. Pierwsze żelazka elektryczne pojawiły się już w roku 1882. Od tamtej pory urządzenia te są ciągle udoskonalane.